Fluffy!
Przywitajcie gorąco
pana Gabriela Iglesiasa!
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Chicago!
Najwyższy czas na występ w Chicago.
Zanim coś powiem, wielkie oklaski dla mego przyjaciela,
człowieka, mitu, legendy.
Brawa dla Martina!
Ci dwaj stojący obok to także moi przyjaciele.
Również dla mnie pracują.
Ivan i Tony. Przywitajcie ich.
A teraz coś bardzo wyjątkowego.
Panie i panowie, dziś mikrofon podaje mi
Trener Roku NFL...
i były członek najbardziej zarąbistej drużyny, jaka kiedykolwiek...
wyszła na boisko,
Chicago Bears z roku 1985.
Trener Ron Rivera!
Dziękuję.
Muszę to zrobić choć raz.
Da Bears.
Mówię wam, jak się cieszę.
Przyjeżdżamy do Chicago od 19 lat.
Za pierwszym razem poznałem kilku ludzi,
którzy spytali mnie, czy już tu kiedyś byłem.
Odparłem, że nie.
A oni: „Idziesz z nami coś zjeść?”.
Mówię: „No halo...
jasne, że idę”.
Zabrali mnie do restauracji Portillo’s.
Słyszeliście o niej?
Jedzenie bardzo smaczne.
Hot dogi pierwsza klasa.
Sałatka z kurczakiem palce lizać.
Kanapka z wołowiną bardzo dobra.
Ale dopiero pod koniec posiłku
moi nowi znajomi powiedzieli:
„A teraz spróbuj czegoś, czego pewnie w życiu nie jadłeś”.
Wyraziłem powątpiewanie.
Ale spytałem, co proponują.
Powiedzieli, że w Portillo podają shake z ciastem czekoladowym.
Ja na to: „Skusiliście mnie czekoladą”.
Wyjaśnili, że się go zamawia u pani w okienku.
„Dobra, spoko”.
Idę. Pani pyta: „W czym mogę pomóc?”.
Ja: „Kumple mi mówią, że muszę spróbować shake’a
z ciastem czekoladowym”.
„Jak duży podać?”
Pytam, czy jest dobry.
„Radzę zamówić duży”.
Dobrze. Proszę dużego shake’a z ciastem czekoladowym.
„Chwileczkę”.
Płacę, a ona się odwraca,
idzie do lodówki stojącej na ladzie,
otwiera lodówkę i wyciąga ciasto czekoladowe.
Myślę sobie, że chyba źle mnie zrozumiała.
Nie prosiłem o ciasto.
Prosiłem o shake’a.
Musiała być telepatką,
bo przechodząc koło mnie, powiedziała:
„Już się robi”.
Podchodzi do blendera, zdejmuje pokrywkę,
patrzy mi w oczy i robi tak.
Myślę sobie: „Nie!”.
A ona: „O, tak”.
Nalewa i podaje mi prawie półtoralitrowy shake...
czyli o wiele za duży dla przeciętnego człowieka.
Słomka jest tak gruba, że można wcisnąć do niej kciuk.
Biorę shake’a i próbuję się napić.
Widzę, jak shake podchodzi do góry.
Dociera do końca i nagle...
FLUFFY WYCHODZI NA PROSTĄ
Cholera, macie nawet wozy z tacosami.
Tym, którzy nie wiedzą, co to jest, zaraz wyjaśnię.
To pyszne meksykańskie jedzenie. Nie przejmujcie się,
że ta restauracja ma kółka.
Czasem nie ma się pozwolenia.
Ale to nie znaczy, że jedzenie jest złe.
By się upewnić, że dobrze tam zjem,
przeprowadzam rekonesans.
Sprawdzam, kto obsługuje wóz.
Żeby mile spędzić czas,
zawsze się upewniam, że załoga składa się z kobiet.
Nie chcę wyjść na seksistę, ale obecność kobiet sprawia,
że czuję się dobrze.
Czuję się wyjątkowy.
Kiedy idę o pierwszej w nocy na lekkim fleku,
one poprawiają mi humor.
„Halo!”
Podchodzą do okienka.
„Cześć, grubasku. Jak leci?
Jak się masz, słodki grubasku?
To ci grubasek. Co za słodziak.
Patrz. Jakie małe oczka.
Małe oczka”.
Czuję się jak dzieciak. Pytam: „Mogę tacosa?”.
„Co tylko chcesz, synku. Masz tacosika”.
Ale kiedy załoga składa się z meksykańskich mężczyzn
i jest późno, są zmęczeni, zgorzkniali,
a obsługa klienta nie jest ich mocną stroną.
Muszą sobie radzić z takim pijanym ćwokiem jak ja.
„Halo!”
Podchodzą do okienka.
„Czego chcesz, pieprzony grubasie?
No czego?”
„Jak leci? Mogę prosić tacosa?”
„Dobra. Co jeszcze?”.
„To wszystko”.
To nawet nie jest słowo!
Ale dokładnie wiesz, co ci powiedział.
Z jakiegoś powodu my, Meksykanie, i tylko Meksykanie,
używamy tego dźwięku,
który dyskredytuje absolutnie wszystko.
Nieważne, o co chodzi. Tym dźwiękiem podcinamy skrzydła.
„Skończyłem studia, byłem najlepszy na roku”.
„Dobra. Będę pracować w Burger Kingu”.
„Papi, to mój narzeczony. Kocha mnie”.
„Dobrze. Zostanę dziwką”.
Skoro mowa o dziwkach, powiem wam, gdzie nocujemy.
Kiepskie przejście.
Nie. W tym hotelu nie ma dziwek. Słuchajcie.
Chciałem podziękować sponsorom
nie tylko za organizację występu, ale też za opiekę nad nami.
Umieścili nas w hotelu naprzeciwko.
Po czym poznać, że jesteś w dobrym hotelu?
Po tym, że gdy wsiadasz do windy, ona gada.
To taki hotel.
„Pierwsze piętro”.
„Drugie piętro”.
„Trzecie piętro”.
Myślę: „Sexy głosik”.
„Czwarte piętro”.
„Piąte piętro”.
„O, tak”.
Martin pyta: „Jak wysoko jedziesz?”. Ja: „Na samą górę”.
Muszę zobaczyć, jak to się skończy.
A przy okazji, od czasu, gdy byłem tu ostatnio,
parę rzeczy zmieniło się w moim życiu.
Zdarzyły się rzeczy tak szalone,
że nigdy bym nie uwierzył, że są możliwe.
Po pierwsze,
przeżyłem pierwszy w mojej karierze przekręt ze śmiercią,
czyli Internet obiegły spreparowane wieści o mojej śmierci.
Ktoś napisał niesamowity artykuł,
który przeczytało 30 milionów osób.
Był tak dobry, że sam się wzruszyłem: „Boże, ale byłem fajny”.
Media informowały o tym pół godziny,
nim nie dowiedzieli się od mojego agenta, że żyję.
W artykule napisano, że zmarłem 31 października
na skutek komplikacji związanych z cukrzycą typu 2.
Myślę sobie:
„Niezły dzień na zabicie cukrzyka”.
Czaicie? To jak zabicie Mikołaja w Wigilię.
30 milionów ludzi przeczytało artykuł.
Nikt do mnie nie zadzwonił.
Poza Martinem.
Właśnie.
Tylko Martin do mnie zadzwonił.
Myślę, że tylko po to, by sprawdzić, czy ma jeszcze pracę.
Odbieram telefon.
„Halo”.
Martin mówi: „Hej!
Umarłeś?”.
„Nie, stary. Wszystko gra”.
„Tak myślałem. Inaczej napisałbyś SMS-a”.
Napisałbym, bo taki już ze mnie kumpel.
Spytałem nawet syna. „Frankie, słyszałeś, że nie żyję?”.
„To o to im chodziło”.
Pytam: „Co to znaczy?”.
„Znajomi pytali, czy dobrze się czujesz”.
„Co powiedziałeś?”
„Że cię nie widziałem”.
Więc najwyraźniej umarłem.
Witamy z powrotem.
Kolejna rzecz, która się zmieniła.
Mój syn Frankie skończył 18 lat.
I za tydzień kończy szkołę.
Klaszczecie, ale on się nie wyprowadza.
Pytałem go, co chce dalej robić.
„Myślałeś o studiach?”
„Przed chwilą”.
Mówię: „Frankie, musisz tylko zostać przyjęty.
Opowiadam dużo dowcipów.
Zapłacę za twoje studia,
niezależnie, na które chcesz iść.
Muszą cię tylko przyjąć. Co o tym myślisz?”.
„Chcesz studiować w Kalifornii, ja to załatwię.
Wolisz w innym stanie, też damy radę.
Do licha, można nawet rozważyć studia za granicą”.
Takie, gdzie dajesz im swoje dziecko,
a oni dają ci swoje.
- Jak się nazywa podrzucanie dzieci? - Wymiana.
Dziękuję. Przepraszam. „Wymiana”.
Niektórzy z was krzyczeli: „To handel ludźmi”.
To inny kierunek.
Chciałbym wysłać syna na wymianę.
Ale nie chcę zwykłego dzieciaka.
Jak mam wziąć udział w wymianie,
to dajcie mi dziecko z hardcorowego państwa trzeciego świata,
żeby doceniło to, co amerykańskie dzieci biorą za pewnik.
Dlatego mówię, żebyście dali mi małego Tombutu.
Dajcie Tombutu.
Pokochałbym Tombutu i Tombutu pokochałby mnie.
„Panie Fluffy”.
„Tak, Tombutu?”
„Zastanawiam się, kiedy pójdziemy spać”.
„Możesz iść spać, kiedy chcesz. To jest twój pokój.
My śpimy w pokoju obok”.
- „To wszystko jest dla Tombutu?” - „Tak, to wszystko jest dla Tombutu”.
„W mojej wiosce dwie rodziny śpią w takim pomieszczeniu jak to”.
„Tu, w USA, w tym pokoju śpi tylko wielki meksykański dzieciak.
Baw się dobrze”.
Potem zabrałbym go do restauracji, żeby zamówił, co zapragnie,
i patrzyłbym, jak szaleje z radości.
„Święto Dziękczynienia, o którym tyle mówią! Dzięki, panie Fluffy!
Jeśli Tombutu mógłby coś dla pana zrobić, proszę powiedzieć!”
„Mógłbyś wynieść śmieci?”
„Dla pana mogę je nawet zjeść”.
W tym czasie mój syn na drugim końcu świata
siedzi na słoniu i próbuje złapać wi-fi.
Bardzo kocham mojego syna.
Ale czasem nie rozumie, jak ma tutaj dobrze.
Nie pojmuje tego.
Dlatego uwielbiam, gdy przyprowadza swoich kumpli.
Jego kumple ciągle mówią to, co ja.
Jak powiesz coś dziecku jako rodzic,
to jedna rzecz.
Ale jeśli koledzy mówią to co ty, jest to rzecz bezcenna.
I zawsze to robią. „Frankie, masz szczęście.
Tata wysyła cię na studia.
Mój każe mi znaleźć pracę.
Masz szczęście, tata chce ci kupić auto.
Mój mi nie ufa, nawet gdy chodzę. Masz szczęście, stary”.
Słyszę to i myślę: „Uwielbiam te dzieciaki”.
Bo mój syn jest zupełnie niewrażliwy na to wszystko.
Na was i na „Fluffy’ego”.
Dobra, nie widzi Fluffy’ego, tylko: „Tata! Tata!”.
Jestem tatą, który każe mu posprzątać pokój,
wziąć prysznic i użyć dezodorantu,
z czym teraz radzi sobie już nieźle!
Ale widzieliście, co musiałem w tym celu zrobić.
Za to jego koledzy ciągle cieszą się, że mnie widzą.
Nadal są zachwyceni.
Wchodzę do salonu i wszyscy tam siedzą.
Frankie mnie widzi. „Cześć, tato”.
Jego kumple mnie widzą. I widzą to.
Pośród białych gołębic.
A gdyby tak było za każdym razem?
„Idzie”.
Panie, wyobraźcie sobie, że wasz partner tak robi.
Wasza rocznica, jakaś uroczystość, magiczny moment
albo po prostu leżycie pijane.
I mówicie: „Co ze mną zrobisz?
No co zrobisz?”.
I jeszcze jeden ptaszek.
I przy okazji, panowie, jak dacie radę z gołębicami,
to tyle wystarczy.
Nie próbujcie przebić gołębic. To trudne.
Nie zaczynajcie robić wyrzutów.
Ona leży. Nie mówcie:
„Nie wiesz, co się z tobą stanie.
Doigrasz się”. Nie róbcie tego.
Bo, panie, musicie tylko popatrzyć na niego i...
Wróćmy do kumpli mojego syna.
Dwóch ciągle do niego przychodzi.
Jeden ma na imię Ken. Jest komputerowcem.
Drugi kumpel to Fabian. Chce zostać policjantem.
Obaj są fajnymi dzieciakami.
Wszystkich nazywam dzieciakami, mimo że mają 18 lat.
Dla mnie to dzieci. Mam 40 lat.
Niektóre z naszych rozmów są bardzo dojrzałe.
A po innych pytam sam siebie: „Co ja robię ze swoim życiem?”.
Na przykład w domu zwykle
mam na sobie to, co teraz, poza hawajską koszulą.
Zwykle to T-shirt z motywem Gwiezdnych wojen, komiksów Marvela
albo Transformersów.
Lub jakichś kreskówek. W takich rzeczach chodzę po domu.
Raz miałem na sobie T-shirt z Avengersami na przodzie.
Wchodzę do salonu,
a kumpel mojego syna, Fabian, widzi mnie w tej koszulce.
Pokazuje palcem. Pytam: „Co jest?”.
A on: „Słabe”.
„Słucham?”
„Słabe”.
Potem mówi: „DC jest lepsze”.
„Co powiedziałeś?”
„DC jest lepsze”.
Mówię: „Waszyngton, D.C. jest spoko. Obama tam mieszka. Ustanawiają prawa.
Są tam hotele, muzea.
To nie jest prawdziwy stan”.
Mówi: „Nie, głupolu! DC Comics!”.
Mówię: „Mam 40 lat. Mam to w nosie.
To fajna koszulka. Lubię ją. Pasuje.
Bez spiny”.
„Ale są”. „Wyluzuj trochę”.
„Są najlepsi”. „Odpuść”.
A w głowie mi brzęczy: „Czemu prowadzę tę rozmowę?
Mam ważniejsze sprawy na głowie, choćby syn na słoniu”.
Ale nie.
Główkuję jak dzieciak, czemu najlepsi.
Znów wskazuje moją koszulkę.
„Iron Man jest do bani. Batman jest najlepszy”.
A ja: „Dlaczego?”.
„Bo tak”. Ja: „To żaden argument.
Batman nie jest najlepszym superbohaterem.
Przykro mi. Nie jest”.
Słyszę buczenie:
„O, nie, Fluffy. Nie zaczynaj. Nie rób tego”.
Zrobię to. Patrzcie.
Batman nie jest najlepszym,
tylko najdziwaczniejszym superbohaterem.
Najdziwaczniejszym, jaki istniał.
Nawet głos ma dziwaczny.
„Jestem Batman”.
Nie poznajecie tego głosu?
„Chcesz cukierka?”
„Pomóż mi znaleźć pieska”.
Wychodzi tylko w nocy. Zawsze ma zakrytą twarz.
Czai się w uliczkach. I z kim rozmawia?
Z jakimś Jokerem, z Riddlerem. Sam nazywa się Batman.
Joker, Riddler, Batman.
To ksywy członków meksykańskiego gangu.
A gdyby to była prawdziwa tożsamość Batmana?
W nocy...
„Jestem Batman”.
W dzień...
„Pieprzę to. Jestem Batmanem, stary.
Pracuję, kurwa, cały dzień, a Joker tłucze cię na kwaśne jabłko”.
„Jestem Batman”.
Mówię: „Dobra, panie «Batman jest najlepszy».
Mój T-shirt ma logo Marvel Comics.
Widzę Thora, Kapitana Amerykę, Iron Mana.
Którzy bohaterzy DC
są lepsi od marvelowskich?
Mów”.
„Batman”. „Już mówiłeś”.
„Superman”. „Dobry przykład”.
„Wonder Woman”. „Okej”.
„Zielona Latarnia”.
Mówię: „Znam pozostałych bohaterów, ale Zielona Latarnia?
Jaką ma moc?”.
„Nosi pierścień, który daje mu moc”.
Mówię: „To wymysły.
Pierścienie i obrączki nie dają facetom mocy”.
I jeśli teraz nie klaszczecie, trafiłem w punkt.
Nie możecie klaskać, prawda?
Wiecie czemu?
Bo siedzicie obok Kryptonitu.
On nawet nie klaszcze. Mówi tylko: „Nie, nie, nie.
Wonder Woman da mi w zęby. Nie”.
Nie będę kłamał.
Czasem czuję się trochę,
odrobinkę jak superbohater
w tym sensie, że potrafię stanąć przed dużą grupą ludzi
i zmienić im nastrój, wywołać uśmiech,
rozśmieszyć ich, sprawić, że czują się trochę lepiej.
I tak jak każdy superbohater mam też swoją słabość.
Wychodzę na scenę i daję wam radość.
A potem idę do domu.
I wkurzam jedną osobę.
Bo ona nie chce tego słuchać. Nie chce słuchać o was.
Nie mogę się w domu pochwalić. „Skarbie, w Chicago była jazda!”
„Fajnie. Wynieś śmieci”.
„Ale oni klaskali i wykrzykiwali moje imię”.
„To ci pomoże? No dobra.
Wynieś śmieci!
Wynieś śmieci!”
„Mówili, że mnie kochają”.
Fluffy!
O Boże.
Czy macie pojęcie,
jak ciężko będzie teraz wrócić do domu i wynieść śmieci?
Dziękuję.
O Boże. To jest super!
Was też słyszę. Wszystko tam dobrze?
To piękny komplement.
Ilekroć słyszę ludzi szalejących na widowni...
Wiem wtedy, że rozśmieszam was tak bardzo,
że wasz własny organizm się przed tym broni.
Własne płuca wam mówią:
„To nie jest dla ciebie dobre. Wyjdź”.
Ale jesteście uparci: „Nie! Bilety były drogie!”.
Zwykle to faceci.
Z kobietami jest ciut inaczej.
Kiedy słyszę kobietę śmiejącą się tak mocno, że parska...
Już się śmiejecie. to wiem, że rozśmieszam was tak bardzo,
że próbujecie wziąć oddech i zrobić wydech w tym samym momencie,
co powoduje to...
A kiedy kobieta parsknie dwa razy,
to wiem, że troszkę popuściła.
To cudowne. Cały czas pokazujesz palcem.
A ona ma minę: „Ty dupku”.
Dzięki za wsparcie.
Za komplement uważam również to,
że od czasu do czasu
przychodzą ludzie, którzy jeszcze nigdy nie byli na takim występie
i nie są przyzwyczajeni do śmiania się przez dłuższy czas.
Są tak podekscytowani i tak zaangażowani w występ,
że zapominają.
Zapominają o podstawowej rzeczy.
O oddychaniu!
Zdziwilibyście się, jak często widzę to w pierwszych rzędach.
I, cholera, mdleją.
Najgorsze jest to, że tylko ja widzę, co się dzieje.
A oni zwykle pokazują: „Fluffy, zrób coś”.
A ja...
„Zrób coś!”
„Obudził się! Dziękuję!”
Raz przyszła kobieta.
Siedziała na balkonie.
Śmiała się do nieprzytomności.
Poleciała do przodu
i uderzyła głową w barierkę pomiędzy rzędami.
Nie widziałem tego, bo byłem na scenie
i reflektory świeciły mi w oczy.
Dopiero po występie,
kiedy Martin wrócił na scenę i wziął mikrofon,
powiedział mi na ucho: „Stary, jakaś pani spadła z balkonu.
Ratownicy zajmują się nią w holu. Powinniśmy tam iść”.
Mówię: „Idziemy”.
Udajemy się za kulisy. Ochrona czeka na nas z samochodem.
Wskakujemy do środka...
Zawieźli nas na przód budynku.
Jak tylko dojechaliśmy, zobaczyliśmy karetkę.
Wchodzimy.
Nie chcę umniejszać tej jakże poważnej sprawy,
bo to wydarzyło się naprawdę.
Ale to trochę śmieszne w tym sensie...
Występ właśnie się skończył i ludzie zaczynają wychodzić.
Dopiero co widzieli mnie na scenie. Teraz widzą mnie przy wejściu.
Spójrzcie z mojej perspektywy.
„Jest duży, ale szybki. Nie wiem, jak to zrobił. Nieźle”.
Wchodzę i od razu kieruję się tam,
gdzie siedzi kobieta i ratownicy, na schodki do góry.
Hol zaczyna wypełniać się ludźmi.
Staram się dostać z punktu A do B bez zatrzymywania.
Więc zaczynam robić coś takiego. Wygląda dziwnie, ale działa.
„Wszystko dobrze? Jak się czujesz?”
Ludzie patrzą ze zdziwieniem.
Tak jak ty na mnie spojrzałeś.
Robią tak. „Co on, u diabła, robi?”
Wszyscy cofają się dwa kroki i robią tak.
Dzięki temu miałem przestrzeń, by tam dotrzeć.
Wtedy widzą ratowników i orientują się, o co chodzi.
Wszystko idzie dobrze, póki nie podchodzę blisko.
Wtedy jeden z ratowników zwraca mi uwagę.
„Co robisz tej kobiecie?”
Mówię: „Proszę posłuchać. Najwyraźniej raniła się w głowę.
Próbuję pomóc jej zrozumieć, że to naprawdę ja.
I powoli...
zbliżam się do niej.
Jestem w tej niewiarygodnej sytuacji,
kiedy nie mogę podczas występu podejść do kogoś z tyłu
i krzyknąć: «Hej!»”.
„Czemu nie?” Bo wtedy...
„Odsunąć się!
Fluffy zabił kolejnego!”
W końcu kobieta podnosi głowę.
Ma z 55, 60 lat, mała Azjatka.
Patrzy na mnie i mówi...
„Jesteś zbyt śmieszny.
Prawie mnie zabiłeś!”.
„Bardzo przepraszam. Wszystko dobrze?
Czy mogę pani jakoś pomóc?”
„Tak.
Tak, jakoś pomóc.
Chciałabym dwa T-shirty”.
„Dostanie pani dwa T-shirty”.
„I dwie płyty DVD”.
„Aż tak się pani nie uderzyła”.
Podnoszę ją, a jeden z ratowników mówi:
„Zraniła się w głowę. Nie może wstawać”.
Mówię: „To ja dziś tu występowałem.
Biorę za nią pełną odpowiedzialność.
Zajmę się nią. Spokojnie”.
I jest maleńka.
Do stołu z pamiątkami są jakieś trzy metry. Bez spiny.
Mówię: „Trzymam panią. Idziemy”.
Kiedy tylko ruszamy, ona zaczyna narzekać.
„Panie Fluffy, pan nawet nie wiesz, jaki ja miałam tydzień.
Mój syn ożenił się z dziewczyną,
która nie gotuje i nie sprząta.
Wprowadzili się do mnie.
Teraz muszę gotować i sprzątać za dwie.
Jasna cholera”.
Mówię: „O Boże, mnie też to czeka”.
„Panie Fluffy, muszę pana przeprosić,
bo aż do dziś nie wiedziałam, kto pan jesteś.
Bilet dostałam od znajomej.
Ona mówi: «Susie, stresujesz się. Musisz się gdzieś wyrwać.
Mąż wygrał bilet na loterii. Tylko jeden. Jest dla ciebie».
Patrzę na bilet. Jest napisane «The Fluffy».
Nie wiem, co to stand-up, bo nigdy nie chodzę na stand-upy.
Widzę «Fluffy», myślę, że to coś takiego jak Koty.
Mówię: «Dobra, obejrzymy Fluffiki».
Przychodzę wcześnie, żeby kupić popcorn i napój.
Siedzę i czekam na Fluffiki.
Patrzę i widzę pana kolegę, Martina,
który wychodzi na scenę z dużą czupryną i bródką.
Myślę: «Oho...
to nie Koty.
To Król Lew.
To meksykański Mufasa».
Zaczyna opowiadać dowcipy. A ja zaczynam się śmiać.
Potem ty wchodzisz. I ja już nie mogę.
Nie mogę oddychać. Padam.
Kiedy się budzę, mam paczkę z lodem na głowie,
zakrwawione oko.
I dwóch młodych, białych ratowników
dotyka mnie tutaj.
Pytają: «Wszystko dobrze?»”.
„Co im pani powiedziała?”
„Jak w niebie.
Susie się nie zdarza, by dwóch białych chłopców dotykało ją tu.
Twoje show jest niezwykłe, panie Fluffy.
Twoje show jest jak Mam Marzenie.
Jeśli będę miała bliznę...”
„Pozwie mnie pani”.
„Nie!
Nie pozwę.
Jeśli będę miała bliznę i znajomi zapytają:
«Skąd masz bliznę?»,
mogę im opowiedzieć niezwykłą historię.
Powiem...
«Dwóch młodych mężczyzn. Naraz.
A Meksykanin patrzył»”.
Odprowadzam ją do ratowników, a oni:
„Niezłe ziółko, co?”.
Mówię: „O, tak. Jest napalona. Podobacie się jej. Proszę”.
Jak tylko się odwracam,
widzę hol pełen ludzi i mnóstwo telefonów.
To wszystko zostało nagrane.
Wszyscy nagrywali zajście. Stwierdziłem, że to fajne,
że zaczekali, aż skończę z kobietą i ratownikami.
Odwracam się, a nagle...
zaczynają się pchać.
Chcą uścisnąć mi rękę albo przybić piątkę.
Jeden facet chciał mnie przytulić.
Po prostu mnie objął. „Wszystko gra?
Na pewno?”
Dzieciaki wpatrują się we mnie...
Pomyślałem, że to urocze, bo rozpoznałem to spojrzenie.
Patrzyłem na kogoś w ten sposób. Spotykałem celebrytów wiele razy.
W zeszłym roku spotkałem mojego bohatera z dzieciństwa.
Arnolda Schwarzeneggera.
Część z was klaszcze, a część myśli: „Czekaj”.
Taka kwestia. Nie kochałem go jako polityka
i byłem za młody, by znać go jako kulturystę.
Wiedziałem tylko, że Terminator to mój ulubiony film,
a on był Terminatorem.
Więc wyglądało to tak.
Jestem w Los Angeles na premierze filmu, którego nadal nie widziałem.
Stoję tam z moją menedżerką.
Stoję z menedżerką,
a ona mi wyjaśnia, na czym polega czerwony dywan.
„Słuchaj, Gabriel. To będzie tak.
Przejdziesz po czerwonym dywanie, potem paparazzi zaczną ci robić zdjęcia,
a ktoś zada ci kilka pytań.
Wejdziemy do środka i pójdziemy na imprezę.
Będzie super”.
A ja się rozglądam i widzę...
Arnolda Schwarzeneggera i dostaję szału.
„To Arnold Schwarzenegger!”
„Wyluzuj. Nie znasz Arniego?”
Mówię: „Nie, nie poznałem Arniego”.
„Często z nim pracuję. Jest bardzo miły.
Mam cię przedstawić?”
Mówię: „Tak!”.
Bierze mnie za rękę i prowadzi prosto do Arnolda.
Z ekscytacji wyglądam jak wielki dzieciak.
Podchodzimy do niego.
To Arnold Schwarzenegger.
Ma już wokoło sporo ludzi, którzy czekają na zdjęcie.
Więc czekam cierpliwie.
Jak na niego patrzę... Uwierzcie.
Nie ma na tej planecie nikogo,
kto jest lepszy w spotkaniach z fanami niż Arnold Schwarzenegger.
Radzi sobie z tym najlepiej na świecie.
Mówię to, bo kiedy się go spotka, bardzo fajnie się z nim gada.
Łapie cię za rękę. Przyciąga.
Patrzy ci w oczy i się zaczyna.
Gdy spotykasz Arnolda,
dostajesz dokładnie to, czego się spodziewałeś.
Świetnie się go obserwuje.
„Jak leci? Miło cię poznać.
Jesteś taki silny. Pakujesz”?
Niesamowite, te wszystkie światła i czerwony dywan.
Przepraszam. Jak leci?
Taki silny! Pakujesz? To niesamowite”.
Ludzie odchodzą od niego, patrząc na swoje ręce.
Patrzą na swoje ręce.
Dziesięć minut obserwuję Schwarzeneggera dającego radość.
I zauważam coś jeszcze.
Arnold ma pomocnika, który stoi dokładnie za nim.
Jego praca polega na tym,
by dosłownie przesunąć Arnolda do następnej osoby, którą ma spotkać.
Arnold Schwarzenegger nigdy sam nie przerwie rozmowy z fanem.
Facet za nim wsłuchuje się w konwersację,
decyduje, że już wystarczy,
i daje sygnał, że czas kończyć i przejść dalej.
Sygnał wygląda tak.
Ściska ramię Arnolda tutaj, dwa razy. Raz, dwa.
To znak, że trzeba kończyć i przejść dalej.
Zawsze na lewo.
Cudowny widok.
„Światła i efekty specjalne są niesamowite.
Przepraszam.
Jak się masz? Miło cię poznać. Jesteś taki silny”.
A ja...
Krzyczę do pomocnika: „Hej!” i on się obraca.
„Klepnij go! Chcę go poznać!”
Zaczyna się śmiać,
bo widzi, że wiem, jak Terminator naprawdę działa.
Pokazuje mi tak.
I od razu przyspiesza Arnolda.
Klepie go tak szybko, że Arnold ledwo nadąża.
„Przepraszam. Jak się masz?
Przepraszam. Piąteczka.
Przepraszam. Cześć. Jak leci?”
Idzie wzdłuż kolejki, a ja czekam.
Wyciągam rękę. Łapie ją.
„Jak leci. Więc...
Znam cię.
Wiem, kim jesteś.
Tym komikiem, co opowiadał dowcip o Hindusie próbującym obrabować bank,
ale nie może, bo się z niego śmieją”.
W głowie krąży mi tylko: „On mnie zna!”.
Ale mówię: „Tak, to ja”.
Jesteś przezabawny. Zostaw mi kontakt.
Najśmieszniejszy... Wybacz.
Jak leci? Miło cię poznać. Jesteś bardzo silny”.
Spotkanie z Arnoldem jest jak kolejka górska.
Chcesz iść na koniec kolejki i spotkać go jeszcze raz.
Obserwuję go, a ludzie zaczynają nagrywać.
To jeden z przypadków,
kiedy znajduję się w bardzo ciekawej sytuacji,
bo jestem otwarty na ludzi, lubię się zabawić.
W Chicago upijałem się wiele razy.
Lubię dobrze się bawić.
Ale jest problem.
Ostatnio podpisałem umowę ze stacją ABC,
by nakręcić serial komediowy.
Gwarancja jest tylko na odcinek pilotażowy.
No i jest problem.
Właścicielem ABC jest... Disney.
Disney to potężna marka
i jeśli ktoś zagraża wizerunkowi tej marki,
rozprawiają się z nim zupełnie nie po disnejowsku.
Ten serial ma być o mnie.
Gram samego siebie. Gram Gabriela Iglesiasa.
Jest o mnie, mojej rodzinie, przyjaciołach.
Mój kumpel Martin...
nie może wystąpić.
Nie przeze mnie. Pretensje do Myszki Miki.
Sprawdzają media społecznościowe, wszystko, co robisz online.
Jeśli coś nie pasuje do ich modelu,
to cholera...
Popadam w paranoję, bo Disney jest tak ogromny.
Mają stacje telewizyjne. Radia.
Mają Marvel Comics. Mają Gwiezdne wojny.
Nie chcę, by do mnie zadzwonili.
„Halo”.
„Spierdoliłeś, padawanie młody”.
Udziela mi się paranoja.
Bo w tych czasach ludzie wszystko nagrywają.
Gdy zrobisz coś głupiego,
to zawsze może się skończyć jeszcze gorzej.
Powiedzmy, że spadnę dziś ze sceny, a ktoś to nagrywa.
To rozejdzie się po Internecie.
A jeśli coś mi się stanie, będzie o tym w wiadomościach.
„Stoimy właśnie przed Allstate Arena w Rosemont, w Illinois,
gdzie, jak donosi policja, Fluffy stracił kontrolę.
39-letni komik został znaleziony martwy po raz drugi w ciągu ostatnich dwóch lat.
Nikt dokładnie nie wie, co się tu stało.
Tyle podała policja”.
Dlatego muszę być ostrożny,
bo mam swoje nawyki.
Nadal lubię pić.
Niektórzy ludzie pytają na boku:
„Gabriel, czemu ty pijesz?
Masz tyle obowiązków, ludzie na tobie polegają.
Czemu pijesz?”.
„Bo mam tyle obowiązków i ludzie na mnie polegają”.
Niektórzy z was wiedzą z innych moich występów.
Moją ukochaną trucizną jest tequila.
Z niektórymi alkoholami już nie zadzieram. Na przykład z jägerem.
Kiedy nazwę alkoholu trzeba wykrzyczeć,
nie jest on bezpieczny.
To jedyny taki alkohol.
Jedyny, przy którym ludzie krzyczą:
„Jäger!”.
Nikt inny tak nie robi. Nie słychać Meksykanów:
„Tequila! Stary!”.
Ani czarnoskórych: „Hennessy, bracie”.
Czy Japończyków: „Sake!”.
Jäger przeraża z kilku powodów.
Po pierwsze mam cukrzycę typu 2. Nie powinienem w ogóle pić.
Jäger ma dwa razy więcej cukru.
Po drugie konsystencja. Jest bardzo lepki.
Jak syrop na kaszel.
Gdy wypijesz za dużo, trzyma cię dłużej niż reszta.
Jest okropny. Gdy go pijesz, to...
To na kaszel.
Okropny.
Jeśli wypijesz go za dużo, to trzyma cię dłużej niż reszta.
Gdy wypijesz za dużo piwa, wiesz, co się dzieje.
Odbija ci się i zwracasz go prawowitemu właścicielowi.
Po jägerze czujesz, że musisz go oddać, a nie możesz.
Zapewnia ci 45 minut niezapomnianych wrażeń.
Znacie to. „Wszystko gra?”
„Świetnie, stary...”
Nie mogą zwymiotować. Robią tylko brzuszki.
Ludzie pytają: „Ćwiczysz?”
„Nie, piję”.
Jäger przeraża.
Kolejnym alkoholem, z którym nie zadzieram...
jest wino.
Patrzcie na tamtych ludzi.
„Jesteśmy z Schaumburga”.
Dla tych, co nie wiedzą, Schaumburg to takie Beverly Hills.
Pewnie się już domyśliliście.
Sprawa z winem jest prosta.
Nie podoba mi się, że wino ma społeczną akceptację.
Kiedy widzicie kogoś z butelką wina...
na przykład faceta przechodzącego przez ulicę,
to natychmiast go oceniacie, ale pozytywnie.
Bo wino kojarzy się z czymś eleganckim,
pozytywnym, postępowym,
z rocznicą, uroczystością, awansem.
Więc się zastanawiacie. „Ciekawe, co się stało?
Koniec studiów? Awans? Pewnie coś dobrego.
Gratulacje, stary”.
Kobiety widzą mężczyznę z butelką wina i kieliszkami,
i natychmiast...
„Ma fart, suka”.
To też jest alkohol.
I tak cię przeczołga.
Nie lubię wina głównie dlatego,
że nie można go zmierzyć.
Można zmierzyć prawdziwy alkohol. To się nazywa kielonek.
I po kilku razach już wiesz,
ile dasz radę wypić, a ile nie.
Bo ludzie, którzy dużo piją,
uwielbiają się chwalić swoimi możliwościami.
Mają własną liczbę. Prawda?
Mają pijacką liczbę.
Słyszeliście to.
„Jedenaście kielonków Don Julia!”
Nawet kobiety mają tę liczbę.
„Po czterech kielonkach Cuervo czuję się jak w niebie.
Cztery to moja bajka”.
„A jeśli wypijesz pięć?” „Budzę się w jakiejś uliczce”.
„A sześć?” „Tak właśnie poznałam Tyrone’a”.
Z winem nie można dokładnie zmierzyć, ile się pije,
chyba że odnosisz się do butelki.
A to już zupełnie inna para kaloszy.
Kieliszki do wina mają różną wielkość.
Czasem są wielkie. Czasem małe.
I często ktoś inny nalewa ci wina.
Może się na tym nie znać.
Czasem naleje za dużo, co nie jest właściwą ilością.
Czasem idealnie, czyli mniej więcej pół lampki.
Czasem jest to skąpy kelner.
Dostajesz próbkę. Musisz popatrzeć pod światło i zrobić tak.
A potem wypić. „Niezłe. Mam kupon. Proszę bardzo”.
Nie widzi się, by ktoś pił wino ze żłopaczami w jakiejś spelunie.
Amatorów wina spotkacie na spotkaniach, imprezach firmowych,
ale nigdy w podrzędnej knajpce.
Nigdy nie usłyszycie: „Jäger!”
„Tequila, stary!”.
I nagle: „Sądzę, że to Merlot.
Cóż za wspaniały przybytek. Udekorowany z niezwykłym smakiem.
Niesamowite.
Zapiera dech w piersiach. Kto przycina u was trawnik?
Fantastyczne”.
Wybaczcie. Ten głos mnie bawi. Lubię go.
Rozśmiesza mnie, gdy jesteśmy tutaj,
w Ameryce.
Gdy jeżdżę na występy do Anglii,
ten głos zyskuje nowe znaczenie.
Usłyszałem okrzyki. Jest na widowni ktoś z Anglii?
Dobrze. Opowiem o was reszcie.
Uwielbiam, kiedy ludzie z Anglii przyjeżdżają do USA,
bo wasza wymowa
brzmi niesamowicie,
inteligentnie,
inspirujecie nas.
Wasz akcent jest taki elegancki.
Nieważne, o czym mówicie,
my i tak lecimy jak ćma do ognia.
Możecie mówić o śmieciach i tak nam się będzie podobać.
„Któż tu urządził taką kołomyję? To jakaś farsa.
To całe zniszczenie rozsiane po chodniku.
Natychmiast trzeba się tym zająć. Co za absurd”.
Wszyscy słuchają.
„Nie wiem, co tam się stało, ale jest rozróba.
Ten facet z Anglii jest wściekły.
I co znaczy «kołomyja»?”
Taka jest różnica.
Kiedy my tam jedziemy,
to zupełnie inna bajka,
bo my nie brzmimy jak oni.
W gruncie rzeczy
Amerykanie używają angielskiego w dość specyficzny sposób.
Wiecie, jak dla nich brzmimy?
Wiecie, jak na nas patrzą, gdy do nich mówimy?
Wygląda to tak:
„Mówię ci, wczoraj spotkałem się z Philem.
Zabawiliśmy się jak za dawnych czasów.
Tylko ja i Phil”.
Przy okazji, jeśli ktoś z was tak mówi, to tylko żarty.
Nie czujcie się źle.
„Zaczekam na tego kretyna.
Ciekawe, czy będzie mu do śmiechu na parkingu. Dupa, nie Fluffy”.
Myślę, że to zabawne,
że o czymkolwiek tam mówią,
brzmią identycznie.
Brzmi to identycznie.
Za to my, Amerykanie,
mówimy zależnie od okoliczności.
Zmieniamy akcent. Dostosowujemy się.
Na przykład każdy z nas ma głos do szukania dobrej pracy.
Na rozmowie o pracę nie brzmicie tak samo,
jak idąc w sobotę wieczorem z kumplami na piwo.
Podrasowujecie. Robicie próbę w aucie.
A gdy wchodzicie, zaczynacie nadawać.
„Według moich referencji
mam świetne kwalifikacje do tej pracy.
Telefon do Franka Torresa
potwierdzi, że tak było dwa i pół tygodnia temu.
Będę pracował siedem dni w tygodniu, 365 dni w roku.
Żadnej pracy się nie boję.
Możecie na mnie liczyć. Nadaję się na to stanowisko.
Nie pożałujecie. Dziękuję za poświęcony czas”.
A na parkingu...
Wychodzicie na parking i...
„Jebany. Oby dał mi robotę, bo nie ma lekko.
Potrzebuję roboty, stary”.
Mamy też swoje głosy dzienne,
których używamy wobec rodziny i przyjaciół
czy dzieci.
No i mamy nocne głosy. Głosy imprezowe.
„Jäger!”
Jeśli macie szczęście, macie też późnonocne głosy.
„Właśnie. Nie wiesz, co się stanie.
Kładź się”.
„Złapię cię, suko. Lubisz to, co?”
Niektórzy teraz myślą: „Boże, Fluffy to zbok”.
To był tylko przykład.
Dzieciaki myślą: „To było coś nowego”.
Widzę tu te dzieciaki z minami...
Ojciec mówi: „Pieprzony Fluffy. Nie.
Głupi. Zły Fluffy”.
A po tamtej stronie
mówią jednakowo, nieważne, co robią.
Kiedy starają się o pracę:
„Z referencji wynika,
że do tej pracy mam świetne kwalifikacje”.
Na imprezie:
„Jeśli nalejesz wino, wypiję. Jest przepyszne, uwierz”.
Gdy się kochają:
„Rozdzielę twoje nogi niczym Morze Czerwone.
Zbrukam cię w tak czarowny sposób,
że pożałujesz dnia, w którym mnie spotkałaś w pubie.
Opuszczę most zwodzony i przedstawię cię królowej!
Azaliż tak postąpię.
Dotarłszy do serca czarowności, krzycz: «Zwycięstwo!»”.
„Zwycięstwo!”
„Wykonałem zadanie”.
Jedyny minus tego dowcipu jest taki, że tylko ten dowcip dzieci zapamiętują.
Za dwa tygodnie spróbujecie wejść do pokoju.
Spytacie: „Czemu drzwi zamknięte?”. Usłyszycie: „Zwycięstwo!”.
Widzę trochę młodzieży. Ile macie lat?
Trzynaście.
- A obok? Ile masz lat? - Dziesięć.
Dziesięć lat.
Dobrze. Wybacz za to, co powiedział Martin.
Dziesięć lat. Nie mogę się czuć źle.
Dziesięciolatek to już młodzież.
Nie jesteś dzieckiem.
Dla mnie dziecko to ktoś, kto nie ma dostępu do Internetu.
Masz pewnie tablet, komórkę, dostęp do serwisów internetowych?
Serwisy. „O czym on, u diabła, mówi?”
Zły dobór słów. Rozumiesz, tak?
Pewnie trochę widziałeś i słyszałeś.
Rodzice myślą: „Nie moje dziecko. Blokuję mu telefon”.
Ale nie blokujecie telefonu kumpla.
Czuję się źle, kiedy powiem coś pikantnego,
a rodzice są z cztero-, pięcio- czy sześciolatkiem.
To się zdarza. Wtedy czuję się źle.
Mówię im po występie:
„Przepraszam za to, co dziś usłyszeliście”.
Zabawne, bo rodzice na to: „Gorszych rzeczy nasłuchali się w domu”.
I czterolatek to potwierdza.
Na przykład mój syn.
Ma 18 lat, ale nadal nie przeklina w domu.
Poza domem nie mam na to wpływu.
Ale w domu wie, że mu nie wolno.
Raz w ciągu 13 lat przyłapałem syna na przeklinaniu,
ale nie byłem zły.
Spadł ze schodów.
Nie chcę się śmiać.
Co mogę mu zrobić gorszego niż to, co właśnie sobie zrobił?
Wszystko słyszałem.
„Kurwa mać!”
Przybiegłem i nie patrząc, czy żyje, pytam: „Coś ty powiedział?
Zasłużyłeś sobie.
Jeśli chcesz przeklinać, następnym razem sam cię popchnę”.
Zauważyłem, że mocno się uderzył. „Serio?” „Nie. Chodź tu”.
Oby to było śmieszne.
Tata się denerwuje. „Co on mówi mojemu synowi?”
Nic. Wszystko gra.
Dzięki za zaufanie i przyprowadzenie dzieci.
A raczej młodzieży. Przepraszam.
Dzięki za zaufanie i przyprowadzenie młodzieży.
Wiem, że pokazuję na ludzi z przodu.
Jeśli jesteście tu dziś...
z kimś, z kim nie powinniście...
i widzicie, że zbliża się kamera, dajcie znak.
„Zwycięstwo!”
Uszanują to i pokażą kogoś innego.
Nie przejmujcie się.
Nim zapomnę, pragnę podziękować Allstate Arena
za niesamowite udogodnienia za kulisami.
Kocham moją garderobę
przez ten prosty fakt, że ma rzeczy, które lubię,
jak pstryczki do świateł.
Wiele lokali idzie za zieloną ideologią,
więc likwidują pstryczki i instalują czujniki.
Czujniki są fajne, jeśli działają.
Jesteś w odległości trzech metrów,
a cały pokój nagle...
Nie lubię, kiedy źle działają,
bo trzeba wejść do ciemnego pokoju i oznajmić swoją obecność.
Potem zastygasz na cztery sekundy.
„Cholera!”
Poza tym mój kran ma kurki.
Mam kontrolę nad temperaturą i ciśnieniem wody,
co w Chicago jest bardzo ważne, zwłaszcza w zimie.
Tu nie ma żartów z zimą.
Potrzeba ciepłej wody przy myciu rąk.
Nie można polegać na czujniku, gdy leje tylko zimną wodę,
bo po zimnej wodzie ma się trupie ręce.
A potem ludzie się śmieją.
„Patrz. «Thriller»”.
Moja garderoba ma kran z kurkami od ciepłej i zimnej wody.
Można kontrolować wodę, temperaturę
i ciśnienie.
Nie znoszę, gdy zabierają nam tę kontrolę i instalują czujnik.
Nagle muszę być nie tylko komikiem, ale też magikiem.
Nie jestem magikiem, ale kiedy myję ręce, to jakbym był.
I nic. Potem odchodzisz.
Jakby ktoś za lustrem robił dowcipy. „Patrz”.
Niektórzy na tym poprzestają. Inni nie.
Lubię używać dużo mydła, mieć dobry dozownik
i przycisk...
Nie znoszę, kiedy nam to zabierają
i zastępują małym podajnikiem, który jest koło kranu.
Wsuwasz rękę i daje ci kropelkę mydła.
Malutka kropelka. Wkładasz rękę pod...
Chcesz więcej, więc wysuwasz i wsuwasz rękę,
a sensor na to: „Nie. To nadal ty”.
Musisz go oszukać, tak?
Gdy już masz dość mydła, musisz je spłukać.
Ale nie możesz, bo czas na wodę już się skończył.
Znów musisz się wycofać i odstawić kolejne przedstawienie.
To wyścig o spłukanie mydła z rąk.
Kiedy już spłuczesz mydło, musisz wysuszyć ręce.
Dostajesz ręcznik albo papierowe ręczniczki.
Niektórzy wkładają papierowe ręczniki do pudełka z kolejnym czujnikiem.
Proszę bardzo.
Siedem centymetrów papieru.
Z siedmioma centymetrami nic nie zdziałasz.
Spytajcie którejkolwiek kobiety. Powie wam.
Lub faceta. Jestem za równością.
Lubię kontrolę nad papierem. Chcę korbkę...
Jedni na tym poprzestają. Inni nie.
Czy kiedyś w kabinie w łazience...
zobaczyliście nad toaletą
czerwone światełko na ścianie?
Myślicie: „Serio? Tu też?”.
Chcieliście tylko wziąć papier i położyć go na deskę.
Jeden krok...
Nic jeszcze nie zrobiłem.
Łapiecie papier...
Odwracacie się i zakładacie go niczym pelerynę.
Pozwalacie mu się zsunąć, czekając na dobry moment.
I kiedy właśnie mieliście usiąść, ktoś wchodzi i was rozprasza.
Ale jest za późno. Kolana są ugięte.
Nie da się zawrócić, chyba że uprawiacie CrossFit.
Wasz goły tyłek dotyka deski
i krzyczycie...
Myślicie, że gorzej już nie będzie...
a nagle woda chlapie prosto na wasz goły tyłek.
Woda spływa i tworzy wir powietrzny
między waszymi nogami.
Więc macie tsunami z tyłu i tornado z przodu.
I kto jest ofiarą? Pikachu.
Biedulek walczy o życie.
Jeszcze się nie załatwiliście,
a już zgwałciła was kanalizacja.
Teraz robicie, co trzeba.
Kończycie.
Czas na oczyszczenie,
na pielęgnację.
Więc sięgacie po papier toaletowy.
Współczesny problem z korzystaniem z łazienki
jest taki, że większość lokali, łącznie z tym,
zamiast włożyć rolkę w rozmiarze dla ludzi
do podajnika też w normalnym rozmiarze,
jadą do dużego sklepu,
takiej hurtowni,
i kupują gigantyczną rolkę papieru.
Potem wracają, wciskają ją w maleńkie pudełko
i zamykają drzwiczki.
Teraz ta ogromna rolka jest w środku.
Nie można jej nawet obrócić.
Nawet nie wiesz, gdzie się zaczyna, bo jest zaklejona.
W akcie desperacji wyciągasz kluczyki
i wycinasz z boku dziurę,
jak w torebce kokainy w Narcos.
W końcu bierzesz papier.
Próbujesz się podetrzeć.
Chicago, przewiduję, że za rok
przejmą stuprocentową kontrolę w toaletach.
Będziecie tam siedzieć i myśleć o mnie, bo się przekonacie.
Spojrzycie w stronę papieru,
a tam czerwone, mrugające światełko.
I powiecie: „Boże, Fluffy to przewidział”.
Co będziecie musieli zrobić?
Jeden listek.
Z frustracji w końcu na nim usiądziecie.
Wybacz, że miałeś mój tyłek przed nosem.
A ona myśli: „To jak Magic Mike”.
Przepraszam, stary. To było mocne.
„Cholera!”
Ja to rozumiem.
Wiem, czemu to robią w łazienkach,
czemu instalują czujniki.
Chcą oszczędzić energię i wodę.
Mieszkam w Kalifornii. Potrzebujemy wody. Serio.
Ale w niektórych miejscach potrzeba czujników, w innych nie.
W jednych dobrze nas uczą, jak oszczędzać energię i wodę.
W innych robią to źle, jak w naszym hotelu.
Wystarczy coś bardzo prostego.
W łazience, koło ręczników
zawieszona jest tabliczka.
„Oszczędzaj wodę, nie wyrzucaj ręcznika po jednym użyciu”.
Z tyłu niewielki rysunek pokazuje, jak oszczędzić
litry wody, używając ręczników ponownie.
Robię tak w domu, mogę i w hotelu.
To mój ręcznik.
Niektórzy tego nie robią.
Mówią: „Ten ręcznik jest brudny”.
Jeśli ręcznik jest brudny, to nie umiesz brać prysznica.
Bo biały ręcznik powinien pozostać biały
po każdym użyciu.
Ale nie, ludzie go zwijają i podcierają sobie tyłek.
I marnuje się wodę, by to doprać.
Niektóre miejsca uczą nas we właściwy sposób,
jak oszczędzać energię i wodę.
A niektóre wręcz odwrotnie.
Byłem niedawno na uniwersytecie, dość niedaleko stąd.
Ten uniwerek ma sporo pieniędzy.
Tak dużo, że mają na kampusie własny komisariat policji.
Tylko dla kampusu. Nic wielkiego.
Wiele placówek ma własną policję.
Różnica polega na tym, że ten uniwerek
wyposażył patrole policji w toyoty prius.
Kojarzycie ten uniwersytet.
To nie jest śmieszne.
Jeśli jesteś policjantem,
masz walczyć z przestępczością.
Pierwsze, co ludzie widzą, gdy przyjeżdżasz na wezwanie,
to twój pojazd.
Twój pojazd musi pokazać, kto tu rządzi,
zanim jeszcze wystawisz nogę.
W Kalifornii 65 procent
drogówki jeździ SUV-ami.
Gdy cię zatrzymają, to robi wrażenie.
Budzi szacunek.
Ludzie wyskakują na jezdnię. „Nie zabijaj mnie!”
A teraz wyobraźcie sobie...
Lepiej, żeby nie zatrzymywał mnie policjant w priusie...
z temperamentem.
„Wiesz, czemu cię zatrzymałem?”
„Bo ci pozwoliłem?”
A zatrzymanie nietrzeźwego kierowcy?
Policjant nie wysiada z auta. Mówi przez megafon.
„Proszę opuścić pojazd”.
„To jest prius?
Chyba jestem pijany”.
- „Proszę przejść po linii”. - „Dobrze, już.
Panie policjancie.
Jeśli muszę iść do paki, sprowadzicie prawdziwy radiowóz?”
- „Nie wymądrzaj się. Przejdź po linii”. - „Dobrze. Szybciutko.
Naładuje mi pan telefon?”
„Dość tego. Za kratki”.
Sam nie wiem.
Wiele razy... Tak? Co się dzieje?
Też cię kocham, stary. Daj mi bezcukrowe ciasto.
Dzięki. Muszę uważać. Prawie spadłem.
On mówi: „Złapię cię”. Ty mnie złapiesz i ty, i ty też.
To jak SeaWorld bez wody.
Muszę trochę uważać, bo teraz zaczynam widzieć,
po sześciu występach specjalnych,
że dużo mojego materiału, dużo moich historii
zaczyna się za mną ciągnąć.
Niektóre w dobry sposób, inne w nieco gorszy.
Na przykład w roku 1997,
będąc w telewizji, tylko jeden raz powiedziałem:
„Uwielbiam ciasto czekoladowe”.
Tylko raz.
Dziewiętnaście lat później
ludzie nadal przynoszą mi ciasta czekoladowe.
To szaleństwo.
Dziewiętnaście lat i nadal dostaję ciasto.
Powiedziałem to tylko raz.
Potem mówiłem, jak bardzo lubię napoje dietetyczne.
I wszyscy zaczęli mi je przynosić.
Na kolejnym występie, Aloha Fluffy, wspomniałem, że mój syn dorasta,
że buzują mu hormony i powinien używać dezodorantu.
Dezodoranty zaczęli przynosić mu kumple
i widzowie na mój występ, żebym mu je dał.
Na tym samym występie, Aloha Fluffy,
opowiedziałem historię, która się rozeszła,
pt. „Historyjka o rasistowskim koszu podarunkowym”.
Sama opowieść trwa jakieś 15 minut.
Opowiem wam wersję skróconą,
żebyście wiedzieli, o co chodzi.
Występujemy z Martinem w Sacramento, w Kalifornii.
Jedziemy z Los Angeles do Sacramento.
Przejeżdżamy przez miasteczko o nazwie Fresno.
Przejeżdżając przez Fresno,
kontaktujemy się z organizatorem występów.
To nasz kolega.
Chcemy go wyciągnąć na lunch.
Mówi, że jest zajęty, ale G Reilly jest w mieście.
A to nasz kumpel.
„Jest w hotelu”. „Świetnie”.
Wiemy wszystko.
Więc mówię: „Martin, może odwiedzimy G?”.
A Martin: „Pewnie”.
Uznałem, że zgarniemy coś do picia i go zaskoczymy.
Idziemy do sklepu, a tam mnóstwo koszy podarunkowych.
Martin mówi: „Dajmy mu koszyk”.
Ja: „G Reilly nie bardzo lubi takie rzeczy.
Nie przepada za luksusowym winem, serem ani kiełbasą.
A bieluchów nie znosi”.
Nie wiecie, co was tak śmieszy. Pytam więc:
„A może to, Martin?
Nie spodziewa się nas. Zażartujmy.
Zróbmy mu rasistowski koszyk z niespodzianką”.
„A co to?”
Mówię: „Rasistowski koszyk
robi się po to, żeby się ponabijać z rasy, którą sobie wybierzesz”.
G jest czarny.
Prościzna.
Mówię prościzna, ale nie chcę wyjść na dupka.
Po prostu jest tyle stereotypów związanych z Afroamerykanami.
Mamy pusty koszyk.
Co wkładamy do środka?
Kurczaka, arbuza, Kool-Aid, napój winogronowy,
grillowane chipsy, pestki słonecznika,
magazyn Ebony,
DVD Chrisa Rocka pod tytułem Bigger & Blacker,
kondomy Magnum, papierosy Newport,
żeberka, przepis na chleb kukurydziany.
Wkładamy wszystko poza białą dziewczyną z wielkim tyłkiem.
Pakujemy ładnie, nakładamy wstążkę i zanosimy do hotelu.
Recepcjonistka zanosi mu to do pokoju.
Czekamy z Martinem w korytarzu, żeby nas nie widział.
Ona puka do drzwi.
G Reilly otwiera, ona daje mu koszyk.
On mówi: „Dziękuję” i zamyka drzwi.
Biegniemy z Martinem do drzwi
i zaczynamy nasłuchiwać, jak rozpakowuje koszyk.
Odpakowuje i zaczyna się cieszyć.
Cieszy się z każdej rzeczy, jaką wyciąga z koszyka.
Naprawdę mu się podoba, póki nie orientuje się, że to dowcip,
i wpada w szał po przeczytaniu kartki.
Kartka go przeraziła,
bo teraz myśli, że koszyk jest od Ku Klux Klanu.
Zastanawiacie się dlaczego.
Bo tak napisaliśmy.
Jak robisz komuś kawał, idź na całość albo sobie daruj.
Więc dostaje szału i wybiega z pokoju.
Gdy wybiega na korytarz, widzi nas roześmianych
i wszystkiego się domyśla.
Zaczyna na nas kląć.
Wybacza nam, przytula, piąteczka, idziemy do jego pokoju.
I ja zjadam jego kurczaka.
Ta historia odbija się szerokim echem na Comedy Central.
Ludzie wściekli, więc stacja ją wycofuje.
I wtedy ja wrzucam ją na YouTube’a.
Dziesięć milionów odsłon.
Ale oznaczyli ją, bo ma w tytule słowo „rasistowski”.
Zostaje zdjęta. Wrzucam ją ponownie.
Zbiera kolejne dziesięć milionów. Pełno udostępnień.
Uzbierało się ze sto milionów wyświetleń.
Oto co się zdarzyło.
Podobnie jak...
ciasto czekoladowe...
napoje dietetyczne...
dezodorant...
Zanim się obejrzałem, ludzie zaczęli mi przynosić
meksykańskie rasistowskie koszyki.
Na początku
to było dość fajne, bo to inni Meksykanie
przynosili mi „meksykańskie rasistowskie koszyki”.
Zaczęło się w Los Angeles, po występie.
Gościu do mnie podchodzi i mówi:
„Siema, ziomal. Przyniosłem ci rasistowski koszyczek”.
„Jesteśmy tej samej rasy”.
„Oj tam, oj tam”.
Zabrałem koszyczek
i wszystkie rzeczy ze środka znalazły się w moim domu.
Był tam meksykański koc z tygrysem,
kilka butelek Fanty i sangrii,
CD Vicente’a Fernándeza, meksykańskie słodycze,
słodki chleb, marcepan.
Wszystko zabrałem do domu.
Słuchajcie dalej.
Im bardziej na wschód
i na południe,
tym bardziej...
kreatywne...
stawały się koszyki.
Przenieśmy się do Mobile w Alabamie.
To będzie dobre.
Dzisiaj, zanim zaczęliśmy występ,
mój kumpel, Martin, ogłosił kilka rzeczy.
Jedna z próśb brzmiała:
„Jeśli przynieśliście podarunek, zachowajcie go na potem,
nie wnoście na scenę.
Mogłoby to zaburzyć tok występu”.
Jedynym powodem, dla którego to ogłaszamy
każdego wieczora,
jest tamten jeden występ w Mobile.
A było tak.
Opowiadam całą tę historię, co zajmuje mi 16 minut.
Jak tylko kończę, facet z samego tyłu widowni
biegnie pod scenę.
Pamiętajcie, ta widownia jest pełna.
W Mobile przejście jest dokładnie pośrodku,
co pomaga facetowi wycelować.
Pędzi z góry, jak w programie Dobra cena.
Podobnie jak dzisiaj była ochrona.
Widzą faceta z koszykiem, ale nikt nie próbuje go zatrzymać.
Kiwają głowami: „Ładny”.
„Tak. Bardzo ładny”.
Facet dobiega do sceny, bierze ten swój koszyk
i kładzie go na scenie.
Wprowadza zamieszanie pod sceną.
Stoję sobie, a on: „Fluffy!”.
„Co jest, bracie?”
„To dla ciebie”.
„Dziękuję”.
„Otwórz”.
Mówię: „Przepraszam, ale mam występ.
Doceniam gest. To miłe z pana strony.
Ale otworzę po występie”.
„Daj spokój, Fluffy. Chcę zobaczyć twoją minę”.
„A może tak.
Proszę zabrać koszyk i podejść do ochroniarzy.
Ochrona zaprowadzi pana za kulisy
i otworzę go po występie przy panu. Może tak być?”
Nie przyjmuje odmowy.
Problem jest taki, że tłum właśnie wysłuchał historii z koszykiem
i nagle pojawia się ten facet.
Nie wiedzą, że nie mam nic wspólnego z tym cholernym wieśniakiem.
Próbuję załagodzić sytuację, nim wymknie się spod kontroli,
ale on nie przyjmuje odmowy.
Robi coś, czego nie zrobił jeszcze żaden widz
w mojej 19-letniej karierze komika.
Zwraca całą widownię przeciwko mnie.
W pięć sekund.
To była najbardziej przerażająca rzecz, jaką widziałem.
Zrobił tylko to.
„Dalej, Fluffy!
Chcemy zobaczyć twoją minę!
Dwa tysiące osób dołącza do okrzyku.
„Chcemy zobaczyć twoją minę”.
Było jasne, że to nie pierwsze zamieszki na jego koncie.
Tłum jest tak głośny,
że nie słyszę siebie z odsłuchu.
Myślę: „Przegrałem”. Klękam.
Odkładam mikrofon, chwytam za koszyk
i zaczynam odpakowywać.
Sięgam do środka.
Zapomnijcie o meksykańskich napojach, cukierkach czy kocu.
Facet był profesjonalistą.
Wyciągam narzędzia ogrodnicze.
Grabie, zabawkową łopatkę i dmuchawę do liści.
„Głębiej, Fluffy! Głębiej!”
Wyciągam piłkę nożną. „Tu jest napisane «Portoryko»”.
„Skończył im się «Meksyk»”.
Wyciągam cegłę. Pytam: „A na co mi cegła?”.
„Na mur”.
Wyciągam podanie o obywatelstwo USA.
Myślę: „Gorzej być nie może”.
„Głębiej!”
Myliłem się.
Wyciągam oldskulowe pudełko kredek Crayola.
Pamiętacie? 64 kredki i temperówka.
Na przodzie pudełka jest okienko,
więc widać wszystkie kolory.
Wszystkie kredki w pudełku są brązowe,
poza jedną białą, w samym środku.
Pytam: „A to co znaczy?”.
Patrzy na mnie i odpowiada: „Witaj w moim świecie”.
Tłum śmieje się tak bardzo,
że wiem, że nie mam dowcipu, którym mógłbym to przebić.
Udałem, że tak miał się skończyć mój występ.
Podnoszę koszyk. Mówię: „Dziękuję, Mobile!”.
I patrzę krzywo na faceta. „Ty sukinsynu!”
Idę za kulisy. Martin na mnie czeka.
Mówi: „Stary.
Dałeś czadu”.
Mówię: „Martin, oni nie śmiali się z moich dowcipów”.
„A z czego?” Pokazuję mu podanie.
A on...
„Nie jesteś moim kumplem”.
Idę do garderoby, wściekły.
Wchodzę. Zamykam drzwi.
Odkładam koszyk. Drapię się po głowie.
Zastanawiam się, co mogłem zrobić,
żeby zapobiec czemuś takiemu.
Wziąć koszyk i usunąć go z pola widzenia?
Kazać ochronie złapać faceta albo koszyk i faceta?
Każdy kolejny pomysł jest gorszy.
W końcu godzę się z sytuacją.
Wskakuję pod prysznic.
Wychodzę. Ubieram się. Przychodzi ochroniarz.
„Panie Iglesias”.
„Tak”. „Gotowy?”
„Tak. Chwileczkę”. Łapię plecak, zakładam go.
Idę do drzwi, otwieram. „Idziemy”.
Widzi koszyk na krześle,
stara się być miły.
„Wezmę to dla pana”.
„Tak, weź.
Nigdy nie wiadomo, kiedy przyda się podanie”.
Eskortuje mnie do tylnego wyjścia, a potem na pusty parking,
idziemy do autokaru, który stoi na samym końcu.
Idziemy dobre cztery minuty.
I nagle słyszę to:
„Fluffy!
Fluffy!”.
Pytam: „Nawołuje mnie jak zwierzynę?”.
„Na to wygląda, proszę pana”.
To ten facet, który dał mi koszyk.
Teraz stoi przy naszym autokarze.
Nie ma mowy, żebym go ominął.
Zatrzymujemy się.
Ochroniarz pyta: „Wezwać wsparcie?”.
„Nie musisz. On mi nic nie zrobi.
Będzie tylko niezręcznie”.
Wyciągam komórkę i wysyłam Martinowi SMS-a.
„Martin, przyjdź...” Nie odpisuje.
Faceta nudzi czekanie przy autokarze.
Zaczyna iść w moim kierunku,
ale w bardzo dziwny sposób.
Skrada się, jakbym był niebezpiecznym zwierzęciem.
I robi tak: „Fluffy”.
„Nic ci nie zrobię!”
Podchodzi i zaczyna gadać.
„Słuchaj, Fluffster.
Powiem ci coś.
Oglądam twoje występy od siedmiu lat
i mój ulubiony skecz
to ten o koszyku dla twojego kolorowego kumpla G.
Gdy go pierwszy raz usłyszałem,
ledwo się powstrzymałem od śmiechu,
a siedziałem w barze obok dwóch czarnoskórych.
Nie można się przy nich śmiać z takich dowcipów,
bo się strasznie spinają
i gadają o Rosie Parks.
Głosowałem na Obamę, ale za wcześnie na żarty.
Rozumiesz?
No więc jadę radośnie do domu, googluję
«Rasistowski koszyk» i znajduję twój skecz,
więc śmieję się do łez i mówię: «Uwielbiam poczucie humoru Fluffy’ego.
Lubi ryzykowne dowcipy z kumplami
i nie pozwala, by poprawność polityczna zagroziła przyjaźni.
I tak jesteście przyjaciółmi,
i tak się kochacie i szanujecie».
Mówię: «Jeśli Fluffster kiedykolwiek pojawi się w Mobile,
będę pierwszy w kolejce po bilety».
I przyjechałeś! Więc mówię znajomym:
«Idziemy zobaczyć Fluffstera.
Założę się z wami, że się ucieszy,
jeśli ktoś da mu koszyk podobny do tego, jaki dał G».
Tylko że daliśmy ci koszyk firmy UPS”.
„Firmy UPS?”
„Jak w reklamie: «Co brązowy może zrobić dla ciebie?»”.
„Problem w tym, że się nie śmiałeś.
Uraziło cię to, a ja nie chciałem cię urazić.
Chciałem, żebyś się śmiał, a nie pomyślał,
że Mobile to okropne miejsce pełne okropnych ludzi.
Chcieliśmy się z tobą zabawić, tak jak ty zabawiłeś się z G.
Pracujemy tu ciężko, ponad 40 godzin w tygodniu.
I ilość kasy i czasu, jaką włożyliśmy w ten koszyk
wynika z tego, że cię kochamy.
Masz pojęcie, ile czasu siedziałem w Internecie,
próbując znaleźć podanie o obywatelstwo USA...
po angielsku? Jaja se robicie?
Wszystko po hiszpańsku.
Głosowałem na Obamę. Nie mam na to czasu.
Podsumowując, przepraszam, że rozwaliłem ci występ.
To się już nie powtórzy.
Chciałem powiedzieć, że mi przykro
i liczę, że pozwolisz mi zrobić sobie z tobą zdjęcie.
Przepraszam”.
Myślę: „O Boże, ale ze mnie dupek”.
Mówię: „Pan nie musi przepraszać.
To ja powinienem. Nie poradziłem sobie z tą sytuacją.
Ale proszę spojrzeć z mojej perspektywy.
Nikt nigdy nie odebrał mi kontroli nad widownią”.
„To było niezłe, co?” „Proszę posłuchać.
Tak. To było dobre.
Przepraszam za te nerwy. To mi się zdarzyło pierwszy raz.
Więcej się nie powtórzy. Proszę nie przepraszać.
Chętnie zrobię sobie z panem zdjęcie”.
„Widzisz...
O tym właśnie mówię.
O tym dokładnie mówię!
Kumple mówią: «Do diabła z tym Meksykańcem!»
Ja mówię: «Nie.
To równy gość»”.
I wyciąga aparat.
Podaje jednorazowy aparat 19-letniemu ochroniarzowi,
który w życiu nie widział takiej technologii.
Odkłada koszyk, bierze aparat.
Szuka aplikacji i ekranu.
W tym czasie facet pozuje, obejmując mnie ramieniem.
Jest ciut niższy ode mnie, więc muszę zrobić tak.
Zakłada mi dźwignię i zaczyna gadać.
„Fluffster, pozwól, że ci coś powiem.
Doceniam to, co robisz.
Nadal będę się modlił za ciebie, twoją rodzinę, znajomych, sukces,
bo jesteś boskim darem.
Serio.
W tych czasach wywołujesz uśmiech u ludzi.
Potrzeba nam tego więcej.
Nie próbuję ci kadzić,
ale nie mam dzieci. Ale jak kiedyś będę miał,
oby miały twojego ducha.
Bóg z tobą”.
„Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Słuchaj. Jeśli jest coś, co mogę zrobić...”
„Nie rób tego.
Nie mów tak.
Nie obiecuj, jeśli nie dotrzymasz słowa.
Zróbmy tylko zdjęcie.
Nie obiecuj, jeśli nie dotrzymasz słowa”.
„Jeśli jest coś, co mogę zrobić, tylko powiedz”.
„Zróbmy zdjęcie z podaniem”.
Chicago, kocham was. Dziękuję.
Spokojnej nocy. Dziękuję bardzo.
Film dedykuję moim fanom na całym świecie.
To jest możliwe dzięki wam. Dziękuję!
Hej, to Fluffy
Czas się przywitać
To jest show Fluffy’ego
Hej, to Fluffy
Czas wam powiedzieć
To jest show Fluffy’ego
Hej, to Fluffy
Jesteś Fluffy automatycznie
Rozwal to systematycznie
Zdrowy, chrapliwy Fluffy
Cholera!
Kocha fastfood
Panie, podziwiajcie figurę
Krągły i rozkoszny
Gorętszy niż opalenizna Fanatyka Jersey Shore
- Patrz tu, Nacho Libre - Fluffy
Pan Wspaniały jak w Wycieczce
- Fluffy - Palma przy twojej wykałaczce
- O, nie! - Plecie warkocze i rozśmiesza
Uśmiecha się do South Decatur
Wywołuje napady śmiechu
Fluffalistycznie wspaniały
Hej, Fluffy, jak leci?
Kto jest najlepszy?
Rozbaw ich do szaleństwa Komediową akrobatyką
Martin!
Poczuj Moc, chłopcze Skończ z gadaniem
Bądź bardziej jak Fluffy
Może ciasto czekoladowe Będzie tłustsze
Ciasto czekoladowe
- Fluffy - Ze świata do Cali-fresh, tak
Wyprasowałeś hawajską koszulę?
O Boże, tak
Ma w sobie duszę Jest potężny jak King Kong
Wszyscy wstańcie, poFluffujcie
- I zaśpiewajcie - Dalej
Napisy: Ivona McCormick